நாராயணீயம் ப்ரத²மத³ஶகம் - 1.3

 நாராயணீயம் ப்ரத²மத³ஶகம்

ப்ரத²மத³ஶகம் (3) 

ஸத்த்வம் யத்தத்புராப்⁴யாமபரிகலனதோ நிர்மலம் தேன தாவத்-

பூ⁴தைர்பூ⁴தேந்த்³ரியைஸ்தே வபுரிதி ப³ஹுஶ꞉ ஶ்ரூயதே வ்யாஸவாக்யம் |

தத்ஸ்வச்ச²த்வாத்³யத³ச்சா²தி³தபரஸுக²சித்³க³ர்ப⁴னிர்பா⁴ஸரூபம்

தஸ்மின் த⁴ன்யா ரமந்தே ஶ்ருதிமதிமது⁴ரே ஸுக்³ரஹே விக்³ரஹே தே || 1-3 ||

 

सत्त्वम् यत्तत्पुराभ्यामपरिकलऩतो निर्मलम् तेऩ तावत्-
भूतैर्भूतेन्द्रियैस्ते वपुरिति बहुशः श्रूयते व्यासवाक्यम् |
तत्स्वच्छत्वाद्यदच्छादितपरसुखचिद्गर्भऩिर्भासरूपम्
तस्मिऩ् धऩ्या रमन्ते श्रुतिमतिमधुरे सुग्रहे विग्रहे ते || 1-3 ||

 

sattvam yattatpurābhyāmaparikalaṉato nirmalam teṉa tāvat-

bhūtairbhūtendriyaiste vapuriti bahuśaḥ śrūyate vyāsavākyam |

tatsvacchatvādyadacchāditaparasukhacidgarbhaṉirbhāsarūpam

tasmiṉ dhaṉyā ramante śrutimatimadhure sugrahe vigrahe te || 1-3 ||

 

மகா வியாசர் இறைவனை சுத்த சத்வ வடிவில் அடையாளம் காட்டியுள்ளார். மற்ற இரண்டு குணங்களுடன் (ரஜஸ் மற்றும் தமஸ்) ஒப்பிடும்போது, ​​அந்த சத்வ குணம் முற்றிலும் தூய்மையானது. அவற்றால் (அவ்விரு குணங்களால்) கறைபடாதது. அத்தகைய தூய சத்வ குணத்தில் இருந்து உமது வடிவம் பிறந்தது. நுட்பமான கூறுகள் மற்றும் புலன்கள் மற்றும் செயல் உறுப்புகளால் ஆனது. பல சாஸ்திரங்களில் வியாச முனிவர் இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் கூறுகிறார். இத்தகைய தூய்மையின் காரணமாக இறைவனின் திருவடிவம், இந்த தூய தெய்வீகத்தை தியானிப்பதன் நிமித்தம் (இது ஒளிமயமான பிரம்மம்) உள்ளிருக்கும் உன்னதமான பேரின்பத்தையும் உணர்வையும் எந்தத் தடையுமின்றி மிகவும் பிரகாசமாக, முழுமையாக வெளிப்படுத்துகிறது.    அந்த வடிவம் மனதுக்கும் செவிகளுக்கும் இன்பம் தருவதாக உள்ளது. அந்த வடிவத்தில் அதிர்ஷ்டசாலிகள் (நல்ல செயல்களைக் கொண்டவர்கள்) கண்டு மகிழ்ச்சி கொள்கிறார்கள். அந்த வடிவம் மனதுக்கும் செவிகளுக்கும் இன்பம் தருகிறது, இப்படியான வடிவத்தால் உமது திருவுருவத்தை பக்தர்கள் எளிதில் கிரகிக்க முடியும்.

 

=======================

ஆயுர்வேதத்தின் படி, மனிதன் இயற்கையின் ஐந்து அடிப்படைக் கூறுகளான பஞ்ச மகாபூதங்களால் ஆனவன், அதாவது ஆகாசம் (ஈதர் அல்லது விண்வெளி), வாயு (காற்று), தேஜஸ் (நெருப்பு), அப் (நீர்) மற்றும் பிருத்வி (பூமி). இந்த ஐந்து கூறுகளும் வெவ்வேறு உடல் உறுப்புகள் மற்றும் உறுப்பு அமைப்புகளை உருவாக்க மனிதனில் உருவாகியுள்ளன, அவற்றில் ஐந்து புலன்கள் (காது, தோல், கண், நாக்கு மற்றும் மூக்கு) புலன்களை உருவாக்குகின்றன, இதன் மூலம் மனிதன் வெளியுலகத்தை ஐந்து வித்தியாசமான வழிகளில் உணர்கிறான். இந்த உணர்வு உறுப்புகள் மூலம், வெளிப்புற பொருள் உணரப்படுவது மட்டுமல்லாமல், ஆற்றல் வடிவில் உட்புறமும் மனித உடலில் உறிஞ்சப்படுகிறது. இந்த ஆற்றல் திரிதோஷம் (மூன்று தோஷங்கள்) எனப்படும் (இன்பத்தை நுகரும்) மூன்று அடிப்படை மனப்பாங்குகளின் (humors) வடிவத்தில் மனித உடலை உருவாக்குகிறது.

Hippocrates; The four humors, or fluid substances, of the body were blood, yellow bile, black bile, and phlegm. This theory was closely related to the theory of the four elements: earth, fire, water, and air.

திரிதோஷங்களும் பஞ்ச மகாபூதங்களிலிருந்து உருவாகின்றன, வாத தோஷத்தில், சம்பந்தப்பட்ட மகாபூதங்கள் காற்று (வாயு) & விண்வெளி (ஆகாசம்); பித்த தோஷத்தில், நெருப்பு (அக்னி) மற்றும் நீர் (ஜலம்) ஈடுபடுகின்றன, மேலும் கப தோஷத்தில், நீர் (ஜலம்) மற்றும் பூமி (பிருத்வி) மஹாபூதங்கள் ஈடுபட்டுள்ளன. இந்த மனப்பாங்குகள் (திரிதோஷங்கள்) உளவியல் ரீதியாக திரிகுணங்களுக்கு (சத்வ, ரஜஸ் மற்றும் தமஸ்) ஒத்திருக்கிறது. இது மனிதர்களில் ஆளுமையின் வெளிப்பாட்டில் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது.

(த்ரி)குணம் என்ற கருத்து அதர்வ வேதத்திற்கு முந்தையது, இது பகவத் கீதையில் முதலில் விவாதிக்கப்பட்டது மற்றும் பின்னர் சாங்கிய தர்சனத்தில் சேர்க்கப்பட்டது. நவீன காலத்திலும் ஆளுமை பற்றிய கருத்தை விளக்க திரிகுணத்தின் கருத்து பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

நனவின் வளர்ச்சியானது திரிகுணத்தின் இந்த கருத்தில் வேரூன்றியுள்ளது. இவை (சத்வ) நிலைத்தன்மை எனப்படும்; ரஜாக்கள் செயல்படுத்தல் என்றும் தமஸ் செயலற்ற நிலை என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. மனச் செயல்பாடுகள் மற்றும் மன செயல்முறைகள் (மனோவிருத்தி, மனோபிரவித்தி) ஆகிய செயல்பாடுகளை மனஸ் கூறுகிறது. அவை திரிகுணத்தின் வெளிப்பாடுகளாகக் கருதப்படுகின்றன. இந்த உளவியல் அம்சங்கள் மனிதர்களுக்கு மட்டும் மட்டுப்படுத்தப்படவில்லை, நாம் உண்ணும் உணவு, நம்மைச் சுற்றியுள்ள விலங்குகள் மற்றும் நாம் வாழும் சூழலில் உள்ள மற்ற அனைத்து கூறுகளும் உட்பட கிட்டத்தட்ட அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் காரணமாக இருக்கின்றது. ஒவ்வொரு உயிரினமும் குண/பிரகிருதி என்ற ஒன்று அல்லது மற்ற அம்சங்களின் ஆதிக்கம் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது, இது அந்த விஷயத்திற்கு அதன் தனித்துவமான தரத்தை அளிக்கிறது.

அனைத்து மனிதர்களும் மூன்று குணங்களின் கலவையாக இருக்கிறார்கள், எனவே இந்த மூன்று அம்சங்களும் ஒன்று அல்லது மற்ற குணங்களின் ஆதிக்கத்தின் அடிப்படையில் வெவ்வேறு வகையான ஆளுமைகளை ஊக்குவிக்கின்றன. ஒவ்வொரு ஆளுமையும் அவரவர் வழிபாட்டு முறை, உட்கொள்ளும் உணவின் வகை மற்றும் அன்றாட வாழ்க்கையின் பிற செயல்பாடுகளின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கப்படலாம்.

 

சங்க காலத்திற்குப் பிறகு தமிழ்நாட்டில் சைன பௌத்த சமயங்கள் செல்வாக்குப் பெற்றன.  துறவறத்திற்குப் பெருமை ஏற்பட்டது . அதனால் மக்களின் காதல்  வாழ்வுக்கும் இல்லறத்திற்கும் இருந்த பெருமை குறையத் தலைப்பட்டது .  இந்த உலகில் உள்ள இன்பங்களை வெறுத்து , மறுமையை மட்டும்  நாடுவதே கடமை என்ற மனப்பான்மை வலுத்தது . ஆடல்பாடல்  ஓவியம் சிற்பம் முதலிய கலைகளின் மதிப்புக் குன்றியது . இந்த நிலையிலும் சிலப்பதிகாரம் இருவகை நிலைகளையும் எடுத்துரைத்து இரண்டிற்கும் பாலம் போலவே அமைந்தது . சிலப்பதிகாரத்தில் துறவறம் பெருமையுறக் கூறப்படுகிறது ; இல்லறமும் கற்பும் பெருமை பெறப் பேசப்படுகின்றன . நிலையாமையும் வற்புறுத்தப்படுகிறது ; கலைகளும் போற்றப்படுகின்றன . காப்பியத்தின் முடிவில் மட்டுமே தேகத்துக்கு உறுதுணை தேடுமின் என மறுமைக்கு உரிய முயற்சி வலியுறுத்திக் கூறப்படுகிறது . மற்ற இடங்களில் எல்லாம் , இரண்டும் மாறி மாறி விளக்கப்படுகின்றன . ஆழ்வார் நாயன்மார் பாடல்களில் துறவறம் பழிக்கப்படவில்லை ; இல்லறம் வெறுக்கப்படவில்லை . நிலையாமை உணர்த்தப்படுகிறது ; கலைகளும் போற்றப்படுகின்றன . இந்த உலக இன்பங்களை நுகர்ந்தவாறே இறைவனிடத்தில் பக்தி செலுத்தலாம் என்ற தெளிவைப் பக்தி இலக்கியம் தருகிறது . உலக வாழ்வைக் கண்டு அஞ்சும் அச்சம் நீங்கி , மக்கள் கூடி வழிபாடு செய்து பக்தியுணர்ச்சியில் திளைத்திருக்க ஊக்கமூட்டுகிறது . மண்ணில் நல்ல வண்ணம் வாழலாம் என்கிறது திருஞானசம்பந்தர் பாடிய தேவாரத்தில் உள்ள அறிவுரை. சைனத் துறவியாக , துறவிகளில் தலைவராக இருந்து சைவ சமயத்திற்குத் திரும்பியவர் எனக் கூறப்படும் திருநாவுக்கரசர் பாடியுள்ள தேவாரம் பின்வரும் பாடலில் இயற்கை தரும் இன்பங்களும் இயற்கையைப் பயன்படுத்திப் பெறும் இன்பங்களும் கலை இன்பங்களும் எல்லாம் இறைவன் தரும் இன்பங்களே என்ற உண்மை விளங்குகிறது.

 

குருகாம் வயிரமாம் கூறு நாளாம்

கொள்ளும் கிழமையாம் கோளே தானாம்

பருகா அமுதமாம் பாலின் நெய்யாம்

பழத்தின் இரதமாம் பாட்டில் பண்ணாம்

ஒருகால் உமையாளோர் பாக னுமாம்

உள் நின்ற நாவிற்கு உரையா டியாம்

கருவாய் உலகுக்கு முன்னே தோன்றும்

கண்ணாம் கருகாவூர் எந்தை தானே .

இதே போல உண்ணும் சோறு , பருகும் நீர் , தின்னும் வெற்றிலை முதலிய எல்லாம் கண்ணனாகிய எம்பெருமானே , அவன் அருளால் பெறும் இன்பங்களே என்று கண்ணீர் மல்கி உருக வேண்டும் என்பது நம்மாழ்வாரின் அறிவுரை . இவ்வாறே மற்ற ஆழ்வார்களும் நாயன்மார்களும் பாடிய பாடல்களிலும் இறைவனை நினைந்து உருகும் பக்தியே மேலோங்கி நிற்க , மற்ற விருப்பு வெறுப்புகளும் கொள்கைகளும் அச்சங்களும் பின்னிலை அடைகின்றன.

 

ஆழ்வார் நாயன்மார்களின் பக்திப் பாடல்கள் விளைத்த புரட்சி ஒன்று ; கடவுளுக்குமுன் மக்கள் எல்லோரும் சமமானவர்கள் , கடவுள் ஒருவரே எல்லா மக்களுக்கும் தலைவர் என்ற கருத்தைப் பரப்ப அந்தப் பாடல்கள் உதவின. அதனால் , அரசர்களையும் செல்வர்களையும் பாடுவதற்குப் பயன்பட்ட தமிழ் , கடவுளைப் பாடுவதற்கு மட்டுமே பயன்பட வேண்டும் என்ற கொள்கை வளர்ந்தது . அரசர்களுடைய அரண்மனைகளையும் செல்வர்களின் மாளிகைகளையும் நாடிச் சென்று ஏங்கி நின்றவர்களைத் திருப்பிக் கோயில்களை நாடி நிற்கச் செய்தார்கள் . அரண்மனைக்குப் பெயராக அதுவரையில் வழங்கிவந்த கோயில் என்ற சொல்லே கடவுளின் ஆலயத்துக்கு உரிய சொல்லாகுமாறு மாறுதல் ஏற்பட்டுவிட்டது . நாட்டில் அதுவரையில் மிக உயர்ந்த கட்டடமாக இருந்தவை அரண்மனைகளே . பக்திப் பாடல்கள் செய்த புரட்சியின் விளைவாக , அரண்மனைகளுக்கு இருந்த சிறப்பெல்லாம் கோயில்களுக்கு உரியன ஆயின . அரண்மனைகளைவிட உயர்ந்த கட்டடங்களாகக் கோயில்களின் கோபுரங்கள் ஓங்கி நிற்கும்படியான மாறுதலைச் செய்த பெருமை பக்திப் பாடல்களுக்கே உண்டு . அரண்மனைக்குச் சென்று விடியற்காலையில் அரசன் துயிலெழுமாறு பாடிவந்த இசைப்புலவர்களையும் மற்றவர்களையும் கோயிலை நாடிச் சென்று வைகறையில் துயிலெழுப்பும் பாடல் (திருப்பள்ளியெழுச்சி ) பாடும்படியாகச் சமயத்தலைவர்கள் செய்துவிட்டார்கள் . அரண்மனையில் இருந்த அரசனும் வைகறையில்  எழுந்து கோயிலுக்குச் சென்று மக்களோடு சேர்ந்து திருப்பள்ளியெழுச்சி வழிபாட்டில் கலந்துகொள்ளும்படியான நிலைமை ஏற்பட்டது. அரண்மனையில் நிகழ்ந்துவந்த விழாக்கள் பல , கோயில்களில் கடவுளுக்கு உரிய திருவிழாக்களாக மாறின . மனிதர்க்குள் இருந்து வந்த உயர்வுதாழ்வுகளும் சாதிவேறுபாடுகளும் ஒருவாறு புறக்கணிக்கப்படுவதற்கும் இந்தத் திருப்பம் பயன்பட்டது எனலாம்.

 

இந்த உடம்பின் இயல்பு எப்படி இருக்கிறது? சூட்சும தேகம் வெளியாவது என்றால் என்ன? நெல் முளைத்தால், அதை பார்க்கும்போது வெண்டாகி(முளைகட்டு நெல்) இருக்கும். அந்த நெல் முளைத்துவிடும். அந்த நெல் வெண்டாகி விடும்.

நெல் முளைத்து அதன் இலைகள் விரிய ஆரம்பிக்கும்போது அந்த நெல்லை அதுவரை பாதுகாத்து வந்த மேலே இருந்த உமி நெற்பயிரை விட்டு தானே கழன்று கீழே விழுந்துவிடும். இதை தஞ்சை பகுதியில் வெண்டாதல் என்பார்கள். அதுவரை நெல்லாயிருந்த அந்த அரிசியானது தக்க சூழ்நிலையில் முளைத்து நெல் என்ற நிலையிலிருந்து செடியாக மாறிவிட்டதால் அங்கே நெல் இல்லை, ஆக ஒன்றுமில்லாமல் ஆகி விடும்.

அது போன்று, இந்த புறதேகம் வீழ்ச்சியடைகிறது, வெண்டாகி விடுகிறது, ஒன்றும் வலுவில்லாமல் போய்விடுகிறது. பதர் போன்று ஆகிவிடும். வெண்டு – முளைத்ததற்கப்புறம் வெண்டாகி விடுமென்று சொல்வார். அது மாதிரி, முளைக்கக் கூடிய ஒன்று சூட்சும தேகம். இப்படி ஒரு உண்மை இருக்கிறது. எனவே முளைக்கக்கூடிய ஒன்றுதான் உண்மையான ஆன்மிகம். ஒவ்வொருவரும் அந்த தேகத்தைப் பற்றியே தெரியாமல் இருக்கிறார்கள்.

இப்படி ஒரு தேகம் நம்மிடம் இருக்கிறது. அதை எப்படி வெளிப்படுத்த வேண்டும்? இப்படி ஒன்று இருக்கிறது. பிடித்துக் கரையேறிக் கொள்ள வேண்டுமென்ற ஆர்வம் இருக்காது. ஏன் ஒரு சிலருக்கு மட்டும்தான் அந்த ஆர்வம் இருக்கிறது? யாரொருவன் ஞானிகளை தினம் பயபக்தியோடு வணங்கி பூஜை செய்கிறானோ, அவர்களுக்கு இது கைகூடுகிறது. கழிக்கின்ற மக்கள் அந்த வாய்ப்பை இழந்துவிடுகிறார்கள்.

வழிபாடு எப்பொழுது மனிதன் துவங்குகிறான் என்று எதார்த்தமாக சிந்தித்துப் பாருங்கள் தான் தன்னுடையது என்று எண்ணம் கொண்டு என்னால் எல்லாம் முடியும் என்ற எண்ணம் இருப்பவர்கள் பெரும்பாலும் வழிபாடு செய்வதில்லை எப்பொழுது தன்னால்  ஒன்றை செய்யமுடியவில்யோ அப்பொழுது இயற்கையாகவே அவன் ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் வழிபாடு நோக்கி செல்கிறான். சிறுவயதில் ஆசிரியர் வரக்கூடாது என்று வேண்டுவான் அல்லது விடுமுறை வேண்டும் என்று வேண்டுவான் இப்படி தன்னால் முடியாததை ஏதோ ஒன்று அதை செய்யும் என்ற நம்பிக்கையில் அதை நோக்கி வழிபாடு செய்கிறான் அது நாளடைவில் அதிதீவிரமாக செயல்படுவது காரணம் என்னவென்றால் தன்னை மீறிய ஒரு சக்தி இருக்கிறது என்பதை புரிந்து கொள்கிறான் அந்த சக்தி தான் நம்மை வழி நடத்துகிறது என்பதை உணர்கிறான் அந்த உணர்வு எப்பொழுது நம்மிடம் தோன்றும் என்றால் நம்மிடம் இருக்கும் ஆணவம் நெகிழ்ந்து போகிறதோ அப்பொழுது தான் நம்மிடம் வழிபாடு என்ற எண்ணமே தோன்றுகிறது இது மனிதன் இயற்கை ஆகும்.

அந்த வகையில் வழிபாட்டை நான்கு விதமாக சுருக்கமாக வகைபடுத்தி உள்ளார்கள்  நம் முன்னோர்கள்

சரியை - தாதமார்க்கம் (தாச மார்க்கம்)

கிரியை - சற்புத்திர மார்க்கம்

யோகம் - சகமார்க்கம்

ஞானம் - சன்மார்க்கம்

இதன் விரிவு ஒவ்வொன்றிலும் நான்காக பிரிந்து பதினாறாக  விதமாக விரிவு பெறுகிறது. அவை

சரியையில் நான்கு

சரியையிற் சரியை - சரியை நெறியில் திருக்கோயிலில் திருவிளக்கிடுதல் முதலான தொண்டுகள்.

சரியையிற் கிரியை - ஒருமூர்த்தியை வழிபடல்.

சரியையில் யோகம் - வழிபடும் கடவுளையும் சிவனையும்தியானித்தல்.

சரியையில் ஞானம் - சரியை வழிபாட்டால் அனுபவம் வாய்க்கப் பெறுவது.

கிரியையில் நான்கு

கிரியையிற் சரியை - பூசைப் பொருட்களைத் திரட்டல்.

கிரியையிற் கிரியை - புறத்தில் பூசித்தல்.

கிரியையில் யோகம் - அகத்தில் பூசித்தல்.

கிரியையில் ஞானம் - மேற்கூறிய கிரியைகளால் ஓர் அனுபவம் வாய்க்கப் பெறுதல்.

யோகத்தில் நான்கு

யோகத்திற் சரியை - இயமம், நியமம், ஆசனம், பிராணாயாமம்.

யோகத்திற் கிரியை - பிரத்தியாகாரம், தாரணை.

யோகத்தில் யோகம் - தியானம்.

யோகத்தில் ஞானம் - சமாதி.

ஞானத்தில் நான்கு

ஞானத்திற் சரியை - ஞானநூல்களைக் கேட்டல்.

ஞானத்திற் கிரியை - ஞானநூல்களைச் சிந்தித்தல்.

ஞானத்தில் யோகம் - ஞானநூல்களைத் தெளிதல்.

ஞானத்தில் ஞானம் - ஞான நிட்டை கூடல்.

 

Sloka 1:https://vidhoosh.blogspot.com/2021/11/11.html

Sloka 2: https://vidhoosh.blogspot.com/2021/11/12.html

Sloka 3: https://vidhoosh.blogspot.com/2021/12/13.html

நாராயணீயம் ப்ரத²மத³ஶகம் - 1.2

நாராயணீயம் ப்ரத²மத³ஶகம்

ப்ரத²மத³ஶகம் (2) 

ஏவந்து³ர்லப்⁴யவஸ்துன்யபி ஸுலப⁴தயா ஹஸ்தலப்³தே⁴ யத³ன்யத்

தன்வா வாசா தி⁴யா வா ப⁴ஜதி ப³த ஜன꞉ க்ஷுத்³ரதைவ ஸ்பு²டேயம் |

ஏதே தாவத்³வயம் து ஸ்தி²ரதரமனஸா விஶ்வபீடா³பஹத்யை

நிஶ்ஶேஷாத்மானமேனம் கு³ருபவனபுராதீ⁴ஶமேவாஶ்ரயாம꞉ || 1-2 ||

இரண்டாம் ஸ்லோகத்தின் பொருள்: 

இந்த முறையில், இது போன்ற அரிய விஷயங்களை அனைவரும் எளிதில் அணுக முடியும். உயிரினங்களில் சிறந்த மனித ஜன்மம் எடுத்த நாங்கள் உடல் பேச்சாலும் மனதாலும் மற்ற உலக விஷயங்களைப் பின்பற்றுகிறோம். உண்மையில் இது பரிதாபத்திற்குரியது. இருப்பினும், கிருஷ்ண பக்தர்களாகிய நாங்கள், உலகத் துன்பங்கள் அனைத்தையும் நீக்குவதற்கு முழு மனதுடன், பிரபஞ்சத்தின் அனைத்து உயிரினங்களின் முழு ஆன்மாவின் உருவமாக இருக்கும் குருவாயூர் அப்பனே, உம்மைச் சரணடைகிறோம்.

============

நாம் சரணடைவது இயலாமையால் இல்லை. ஆனால் சரணடைவதால் நிவாரணத்தை உணர்கிறோம். நாம் சரணடையும் போது, நாம் ஏதோ ஒன்றை விட்டுவிடுகிறோம், ஆனால் விடுவது என்பது நாம் நினைக்கும் விதத்தில் அல்ல. உதாரணத்துக்கு மிகக் கடினமான ஒரு சூழல் நம் வாழ்க்கையில் வருகிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். நம்மால் எதுவுமே செய்ய இயலாத கையறு நிலை, அப்போது, நாம் அச்சூழலை விட்டு ஓடி ஒளியாமல், அல்லது அச்சூழலைக் கண்டு பதட்டம் கொள்ளாமல் இருக்க, ஒரு நம்பிக்கையாக சரணாகதி உதவுகிறது. சரணாகதி அடையும் நிலையில், நாம் சூழ்நிலையை நம்மால் நிர்வகிக்க முடியும் அல்லது நிர்வகிக்க முடியும், அல்லது அப்படி உதவக்கூடிய எதையும் அறிவோம் என்ற ஆணவத்தை/மாயையை/கருத்தை விட்டுவிடுகிறோம்.

சரணடைதல் என்பது எனது பங்குக்கான செயல் ஏதும் இல்லாவிட்டாலும், எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்பதை அறிந்து, இருப்பதை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்வது.

ஒரு நபர், சூழ்நிலை அல்லது விளைவு மீதான நமது கட்டுப்பாட்டை விட்டுவிடுவது சரணாகதி. யாரையாவது அல்லது எதையாவதுக் கட்டுப்படுத்த வேண்டிய அவசியம் எப்பொழுது ஏற்படுகிறது? அது பயத்தில் வேரூன்றியுள்ளது. ஒரு சூழ்நிலை நாம் நினைப்பதை விட வித்தியாசமாக மாறினால் என்ன நடக்கும் என்று நாம் பயப்படுகிறோம். அதைவிட, நாம் நினைப்பது நடந்தே ஆக வேண்டும் என்ற impulsive desire கூட அந்தப் பயத்துக்கு மூலகாரணமாக இருக்கிறது.

நாம் எதையாவதுக் கட்டுப்படுத்த முயலும்போது, எது சிறந்தது என்று நமக்குத் தெரியும் என்றும், நாம் எல்லாவற்றையும் தெரிந்து கொண்டுவிட்டோம், அனைத்தும் உணர்ந்த சர்வவல்லமையுடன் பார்க்கிறோம் என்று கருதுகிறோம். நாம் கட்டுப்படுத்த முயலும்போது, நமது யோஜனைகள், நமது திட்டங்கள் மற்ற அனைவருக்கும் சிறந்தது என்று முடிவு செய்கிறோம். பிரச்சனை என்னவென்றால், கட்டுப்படுத்துவது என்பது நமது தனிப்பட்ட கணிப்புகள், நம்பிக்கை அமைப்புகள் மற்றும் இவற்றின் இணைப்புகளிலிருந்து உருவாகிறது - நமது மதிப்பை நிரூபிக்கவும், பெருமைக்காகவும் நாம்தான் சரி என்று நிரூபிக்கவும் முயற்சி செய்கிறோம்.

சரணடைவது என்பது நம்மை விட பெரிய ஒன்றை நம்புவதாகும், இது பிரபஞ்சத்தின் மீதான நமது நம்பிக்கையை ஆழப்படுத்த உதவுகிறது.

ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன்-னின் கூற்றுப்படி- our greatest skill is to decide whether we believe in an altruistic, supportive universe or an antagonistic universe that is out to get us. Do you believe the Universe has your back, or do you believe that life is a tough battle with many forces fighting against you? Glass half full or half empty?

பாதுகாப்பு மற்றும் ஸ்திரத்தன்மையின் நேர்மறையான உணர்வு நமக்கு இருக்கும்போது நம்மை விட மேலான ஒன்றை நம்புவது எளிது. இவ்வித நம்பிக்கை ஆரம்பத்தில் நம் குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே உருவாவது, இதற்கு credit அன்பான, ஸ்திரமான குடும்பத்தைத் தந்த பெற்றோருக்குரியது. பிரபஞ்சம் அதன் பங்கைச் செய்யும் என்று  நாம் நம்புகிறோம், நமக்கு ஆதரவு மற்றும் உதவி வரும் என்றும் நம்புகிறோம்.

இப்படி நாம் நம்பத் தொடங்கும் போது, ​​நம் சிந்தனை, தர்க்கரீதியான மனதில் இருந்து ஆன்மீகத்திற்கு நகர்கிறது. ஒரு ஆன்மீக நம்பிக்கை நம்மை நம் புலன்களால் உணரக்கூடிய வடிவத்திற்கு அப்பால் பார்க்க முன்செலுத்துகிறது. உணர மட்டுமே முடிந்த, ஆனால் புலன்களுக்குத் தெரியாததையும் காணாததையும் நம்புகிறோம். இதயம் மற்றும் நமது உள்ளுணர்வு நம்மை வழிநடத்த அனுமதிக்கிறோம், இப்படிச் செய்யும்போது நாம் தனிப்பட்ட கணிப்பாகக் கருதுவது, ஒன்றைக் கட்டுப்படுத்துவது, பிரச்சினைகளை தற்குறியாகக் கையாளுதல் மற்றும் பிரச்சினைகளின் எல்லைகளை வரையறுப்பது ஆகியவற்றின் அவசியம் இல்லாமற்போகிறது.

சில சிக்கல்கள் இந்த நம்பிக்கை மீதான சந்தேகத்தை, நம்பிக்கையின்மையை வெளிப்படுத்துகின்றன. வாழ்க்கையில் தொடர்ந்து நிகழும் எதிர்மறையான நிகழ்வுகள், உறவுச் சிக்கல்கள், பணப்பிரச்சினைகள் போன்றவை. உண்மையில் கூர்ந்து நோக்கினால், இவை எல்லாமே வெவ்வேறு வகையில் உருவானவைதான், அதேபோல தொடர்ந்து இருப்பதில்லை. ஒன்று முடிந்ததும் இன்னொன்று என்று நாமாக ஏற்படுத்திக் கொண்ட ஒன்றாகவே இருக்கின்றன.

உதாரணத்துக்கு ஒரு சராசரி நாள், அன்றைய தினம் காலையில் தலைவலியோடு எழுந்திருக்கிறோம் அல்லது traffic jamமில் மாட்டிக் கொண்டீர்கள் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். கவனித்துப்பார்த்தீர்கள் என்றால் அதிகபட்சம் தலைவலி / போக்குவரத்து நெரிசல் ஒரு மணி நேரம் மட்டுமே நீடிக்கிறது. ஆனால், அந்த பிரச்சினையில் உண்டான mood change எதிர்மறையாக நாள் முழுதும் நம்மைச் சிடுசிடுப்போடு இருக்க வைக்கிறது, இல்லையா?

இப்போது இந்தக் கேள்விகளைக் கேட்டுக் கொள்ளுங்கள்

நீங்கள் எதற்காக பயப்படுகிறீர்கள்?

நீங்கள் சூழலைக் கட்டுப்படுத்தவில்லை என்றால் என்ன மோசமாய் போய்விடும்?

நீங்கள் நம்புவதெல்லாம் உண்மையா?

நீங்கள் நினைப்பது போல் எல்லாம் நடக்கவில்லை என்றால் உங்கள் நிலைமை மோசமாகிவிடும் என்பது முற்றிலும் உண்மையா?

எதையெல்லாம் விடமுடியாமல் நீங்கள் கஷ்டப்படுகிறீர்கள்?

Synchronocity தத்துவத்தின்படி நான் விரும்பும் அனைத்தும் என்னை விரும்புகின்றன என்பதை முழுமையான ஆழமான நம்பிக்கையின் ஊடாக அவை நம் வழியில் வருகின்றன. சுருக்கமாக எண்ணம் போல் வாழ்வு.

சரணாகதியால் என்னென்ன நன்மைகள் கிடைக்கக்கூடும்?

நாம் non-judgemental ஆக மாறக்கூடும்

இந்த நொடியில் மகிழ்ச்சியாக வாழக் கற்றுக் கொள்கிறோம், ஏனென்றால், கடந்த காலம் அல்லது எதிர்காலத்தைப் பற்றியோ சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, நம்மால் சரணாகதி அடைய முடிவதில்லை.

ப்ரத்யாஹாரம் (withdrawal of senses) என்ற யோக நிலை எளிதில் கிட்டும்.

Sloka 1:https://vidhoosh.blogspot.com/2021/11/11.html

Sloka 2: https://vidhoosh.blogspot.com/2021/11/12.html

நாராயணீயம் ப்ரத²மத³ஶகம் - 1.1

 நாராயணீயம் ப்ரத²மத³ஶகம்

ப்ரத²மத³ஶகம் (1) – ப⁴க³வத꞉ ஸ்வரூபம் ததா² மாஹாத்ம்யம்

ஸாந்த்³ரானந்தா³வபோ³தா⁴த்மகமனுபமிதம் காலதே³ஶாவதி⁴ப்⁴யாம்

நிர்முக்தம் நித்யமுக்தம் நிக³மஶதஸஹஸ்ரேண நிர்பா⁴ஸ்யமானம் |

அஸ்பஷ்டம் த்³ருஷ்டமாத்ரே புனருருபுருஷார்தா²த்மகம் ப்³ரஹ்ம தத்த்வம்

தத்தாவத்³பா⁴தி ஸாக்ஷாத்³கு³ருபவனபுரே ஹந்த பா⁴க்³யம் ஜனானாம் || 1-1 ||

सान्द्रानन्दावबोधात्मकमनुपमितं कालदेशावधिभ्यां

निर्मुक्तं नित्यमुक्तं निगमशतसहस्रेण निर्भास्यमानम् ।

अस्पष्टं दृष्टमात्रे पुनरुरुपुरुषार्थात्मकं ब्रह्म तत्वं

तत्तावद्भाति साक्षाद् गुरुपवनपुरे हन्त भाग्यं जनानाम् ॥ १ ॥

முதல் ஸ்லோகத்தின் பொருள்: 

கடக்கவியலாத பேரின்பம் இது, தூய நனவின் தன்மை கொண்டது, இதற்கு இணையானது அல்லது ஒப்பானது ஏதும் இல்லாதது, கால-நேரம் மற்றும் இட வரம்புகள் முற்றிலும் இல்லாதது. எப்போதும் மாயையிலிருந்து விடுபட்டுள்ளது. பிரம்மஞானத்தை நூற்றுக்கணக்கான மற்றும் ஆயிரக்கணக்கான உபநிடத விளக்கங்கள் தெளிவாக்க முயல்கின்றன, இன்னும் தெளிவாக இல்லை. பிரம்மதத்துவம் ஆரம்பத்தில் எளிதில் புரிந்து கொள்ள முடியாதது. ஆனால் முயன்று அதை உணர்ந்து கொள்வதே மிக உயர்ந்த புருஷார்த்தம், அதாவது விடுதலை, அது மிகவும் யதார்த்தமானதாக  நம் மானுடக் கண்  முன்னே குருவாயூர் கோவிலில் (ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் உருவமாக) ஒளிர்கிறது.  அற்புதமானது, ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் அருளைத் தேடும் மக்களின் அதிர்ஷ்டம்தான் இது.

====================

உன்னத யதார்த்தமான பிரம்ம தத்துவம் என்ற உன்னத உண்மை, வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாதது. அது மனதுக்கும் புலன்களுக்கும் எட்டாதது. இது அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டது. இது மற்ற அனைத்திற்கும் வெளிச்சமாய் இருக்கிறது, ஆனால் எதுவும் அதற்கு ஒளி அல்ல. வார்த்தைகளால் அதை வெளிப்படுத்த முடியாது. மனம் அதை நினைக்க முடியாது. புத்தியால் அதை புரிந்து கொள்ள முடியாது. புலன்களால் அதை உணர முடியாது. அப்படிப்பட்ட அற்புதம்தான் உண்மை. பிரம்மஞானம் என்பது எதையாவது பற்றிய அறிவு அல்ல, மாறாக முழுமையான அறிவாக மாறுவது. அது எல்லையற்றது. அது ஒரு அனுபவம். கருத்து அல்ல. இது முழுமையானது, எனவே, இருமை (கடவுள் - உலகம், பொருள்-ஆன்மா, உடல் - மனம் போன்ற dualistic elements) மற்றும் முரண்பாடான நிகழ்வுகளுக்கு அல்லது கருத்துக்கு (இல்லாத - இருக்கிற, நிறைய - அரிதாக, பின் - முன், முடியும் - முடியாது, ஆபத்து - பாதுகாப்பு, இருள் - ஒளி, கிழக்கு - மேற்கு, தோல்வி - வெற்றி, நன்மை-தீமை போன்ற pairs of opposites) அப்பாற்பட்டது. அதை அறிவதே மிகப் பெரிய பாக்கியம், அதை அறியாமலேயே இறக்கும் ஆன்மா  துரதிஷ்டசாலி.

அழிவுக்கு ஏதுவான விஷயங்கள் தற்காலிகமானவை,  அவற்றை பின்தொடர்வது மதிப்புக்குரியது அல்ல. அதனால் பல வருட வாழ்க்கை கூட மிகவும் சிறியதாகி விடக்கூடும். பொருட்களை அனுபவிப்பதால் எந்தப் பயனும் இல்லை. மனிதன் செல்வத்தில் திருப்தி அடைவதில்லை. எவ்வளவு பெருகிறோமோ, அவ்வளவு தேவைகள் அதிகரித்துக் கொண்டே போகின்றது. இன்னும் இன்னும் தேவைகள் கூடிக் கொண்டே போவதால், இன்னும் செல்வம் வேண்டியதாகி விடுகிறது.

தனது மனசாட்சிக்குத் தெரிந்தாலும் கூட மனிதன் அழியாதவராகவே மாற விரும்புகிறார். துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவர் உண்மையில் நல்லவற்றுக்குப்  புறம்பாக தனக்கு இன்பமானதைப் பின்பற்றுகிறார். நல்லது ஒன்று, இன்பமானது மற்றொன்று. ஒன்று விடுவிக்கிறது, மற்றொன்று பிணைக்கிறது. அந்தக் கணம் நமக்கு அது கவர்ச்சியாக இருந்தாலும் இன்பத்தை பற்றிக் கொள்ளக்கூடாது.

வெறும் பக்தி மூலம், தினசரி குடும்ப வாழ்க்கையின் தேவைகளை முடித்து விட்டு, சாதாரண பூஜை விதிமுறைகளைப் பின்பற்றுவதன் மூலம் அல்லது எதுவும் செய்யாமல் வெறும் சிந்தனையை ஒருமித்து சில நொடிகள் பிரார்த்தனை செய்வதன் மூலம், நாம் materialistic வாழ்வு வாழ்ந்து கொண்டே, ஆன்மசக்தி பெற முடியுமா?

Retrocausality கோட்பாடு காரணம் (cause) மற்றும் விளைவு (effect) பற்றிய ஒரு கோட்பாடு, அதில் ஒரு விளைவு அது நிகழ்ந்ததன் காரணத்தை காலப்போக்கில் முன்வைக்கிறது, எனவே பிந்தைய நிகழ்வு (காரணம்) முந்தையதை (விளைவு) பாதிக்கிறது. நாம் இன்று செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும் (action) என்றோ ஒரு நாள் முன்பே நாம் செய்த செயலுக்குக் காரணமாக இருந்திருக்குமா? இந்தக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் நாராயணீயத்தில் பேசப்பட்டிருக்கும் பிரம்மதத்துவத்தை புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்கலாம்.

இதை மிகவும் நமக்கு எளிதாகப் புரியும்படி நம்மைச் சுற்றியே நிறைய எடுத்துக்காட்டுகள் உள்ளன. ஆனால் அவற்றை நாம் கவனக்குறைவால் கவனிக்காமல் விட்டுவிடுகிறோம். நாம் பின்னாளில் ஏதாவது (விளைவு) நடக்கும் என்று முன்னறிவிப்பு செய்யும் போது (காரணம்) அது ஒரு retrocausality.

ஒரு நல்ல உதாரணம் ஒரு சபரிமலைக்குச் செல்லவதற்காகக் குடிப்பழக்கத்தை விட்டுவிடுவது, உடல்எடை குறைய உடற்பயிற்சி செய்வது, ஜுரம் சரியாக மருந்து சாப்பிடுவது, ஆபரேஷன் செய்து கொள்ள ஆஸ்பத்திரியில் சேருவது, மாதக் கடைசியில் சம்பளம் வரும் என்று மாதம் முழுக்க வேலை செய்வது, என்று இன்னும் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.

எந்த வித எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் ஒரு காரியத்தைச் செய்கிறோம் என்பது உண்மையாய் இருக்க முடியாது, அப்படித்தானே?

Art of letting go 1 & 2

18 Aug 2020

The Art of Letting Go

I had two consequent sessions with a client on specific phobia. As I ended the session, was writing the report. Generally counselling reports are not written in the perspective of the client or therapist. But, are written in reader's perspective. The reason for this is to create an awareness of the condition the client is going through and to prevent any personal biases of the counsellor. Rarely, verbatim statements are reported. It contains observations, interventions and suggestions and not the diagnosis unless needed, in general. In case, a learned professional reads the report, they will be able to easily interpret based on the assessment tools administered by the predecessor.

As I finished writing the report, a ray of enlightenment about the verses in Chapter 2 of Bhagavad Gita in a different perspective. The way I have been interpreting the following verses, has changed entirely, now, this moment. I don't know, if this will also change in future as I learn more. That's the reason, when I listened to Mahabharata during Sivaratri nights "theru koothu" in our village, it was just a story. I admired Karna as he was glorified for the sacrifices he made. But today, I can only see him as a person who is emotionally weak for his loved ones, just like many of us. He is no more a hero in my perspective. Then, when I was 17, I borrowed from one of my friends, commentaries on Mahabharata from the viewpoint of Advaita Vedanta. I don't remember the title of the book. That book triggered the craving for me to learn more about Mahabharata as it shook the every understanding I had about Mahabharata. I read, read and read. Then, I literally couldn't read any book for about 5-6 years. But my search was on.

Coming back to the point of discussion, the sloka I referred is:

कर्मण्येवाधिकारस्ते मा फलेषु कदाचन। मा कर्मफलहेतुर्भूर्मा ते संगोsस्त्वकर्मणि।।(BG2.47)

This shloka or verse is generally interpreted as "Do your duty, and leave the rest to God".

I madly refer to Mahabharat and Bhagavad Gita, insanely have collected and read every commenteries. There's no religion. There's no reference to God in Mahabharata, correct me, if I'm wrong. There are only prescriptions about Dharma (moral) and Adharma (immoral), Svadharma (duties for self) and Paradharma (duties for others). Then what is karma (the act)? Who is Karta (the doer)? What about sankalpa (the intentions)? What about the consequences of your doing? Are we releived of the consequences just because they are done as a duty? What impact did my karma (the act) create? Was it catharsis (fear of punishment) the reason for one to be dharmic (being moral)? Is fear an influencing factor to let go of what we want? What about the physical or emotional benefits that are derived of my act? Are they a part of duty I performed?

--To be continued.

ஒரு கிளையண்ட்டுடன் இரண்டு மனநல கவுன்சிலிங் அமர்வுகள் இருந்தன. அவர் போபியா சிகிச்சைக்காக என்னிடம் வந்தவர். நான் அமர்வை முடித்தவுடன், அவருக்கான ஆலோசனை அறிக்கையை எழுதுகிறேன். பொதுவாக ஆலோசனை அறிக்கைகள் கிளையண்ட் அல்லது சிகிச்சையாளரின் பார்வையில் எழுதப்படுவதில்லை. அவை படிப்பவரின் பார்வையில் எழுதப்பட்டவை. இதற்குக் காரணம், இவ்வகை அறிக்கைகளைப் படிப்பவருக்கு கிளையண்ட் அனுபவிக்கும் நிலை குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதும், ஆலோசகரின் தனிப்பட்ட சார்புகளைத் தடுப்பதும் ஆகும். அரிதாக, வாக்குமூலங்களையும் அறிக்கைகளில் உள்ளடக்கப்படும். இயன்றவரை தனிநபர் இரகசியம் காக்க பொது அறிக்கைகளில் வாக்குமூலங்கள் தவிர்க்கப்படும். இது அவதானிப்புகள், இடையீடுகள் மற்றும் பரிந்துரைகளைக் உள்ளடக்கியது. பொதுவாக தேவைப்படாவிட்டால் இதில் மனநோய் குறித்த விபரங்கள் ஏதும் தரப்படாது. ஒரு கற்றறிந்த நிபுணர் அறிக்கையைப் படித்தால், முன்னோடி நிர்வகிக்கும் மதிப்பீட்டு கருவிகளின் அடிப்படையில் அவர்கள் எளிதாக கிளையண்டின் நிலையை விளக்க முடியும்.

நான் அறிக்கையை எழுதி முடித்தவுடன், பகவத் கீதையின் 2 ஆம் அத்தியாயத்தில் உள்ள சுலோகங்களைப் பற்றிய புரிதல் வேறு கோணத்தில் உதித்தது. பின்வரும் வசனங்களை நான் புரிந்து கொண்ட விதம், இப்போது, ​​இந்த தருணத்தில் முற்றிலும் மாறிவிட்டது. நான் இனிவரும் நாட்களில் படித்து அறியும்போது, எதிர்காலத்திலும் இந்தப் புரிதலும் மாறுமா என்று எனக்குத் தெரியாது. 

எங்கள் கிராமத்தில் சிவராத்திரி இரவு தெரு கூத்தில் நான் மகாபாரதத்தைக் கேட்டபோது, ​​அது ஒரு கதை மட்டுமே. கர்ணன் செய்த தியாகங்களுக்காக மகிமைப்படுத்தப்பட்டதால் நான் அவரை ஒரு நாயகனாகப் பார்த்தேன். ஆனால் இன்று, நம்மில் பலரைப் போலவே, அவரது அன்புக்குரியவர்களுக்காக உணர்ச்சி ரீதியாக பலவீனமான ஒரு நபராக மட்டுமே அவரை நான் பார்க்க முடிகிறது. எனது பார்வையில் அவர் இனி ஒரு ஹீரோ அல்ல. பின்னர், எனக்கு 17 வயதாக இருந்தபோது, ​​எனது நண்பர் ஒருவரிடமிருந்து வாங்கிப் படித்தேன், அத்வைத வேதாந்தத்தின் பார்வையில் இருந்து மகாபாரதம் பற்றிய வர்ணனைகள். புத்தகத்தின் தலைப்பு எனக்கு நினைவில் இல்லை. அந்த புத்தகம் மகாபாரதத்தைப் பற்றி மேலும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவலைத் தூண்டியது, அது மகாபாரதத்தைப் பற்றி எனக்கு இருந்த ஒவ்வொரு புரிதலையும் அசைத்துப் போட்டது. நான் தேடித் தேடிப் படித்தேன். பின்னர், சுமார் 5-6 ஆண்டுகளாக எந்த புத்தகத்தையும் என்னால் படிக்க முடியவில்லை. ஆனால் எனது தேடல் தொடர்ந்தது.

சரி, விஷயத்துக்கு வருவோம், நான் குறிப்பிட்ட ஸ்லோகம் இதுதான்:

मा फलेषु कदाचन मा कर्मफलहेतुर्भूर्मा ते s स्त्वकर्मणि ।। (BG2.47)

இந்த ஸ்லோகம் அல்லது வசனம் பொதுவாக "உங்கள் கடமையைச் செய்யுங்கள், மீதமுள்ளவற்றை கடவுளிடம் விட்டு விடுங்கள்" என்பதாகவே பொதுவாகப் பொருள் கொள்ளப்படுகிறது.

நான் மகாபாரதத்தையும் பகவத் கீதையையும் தினமும் ஒருமுறையாவது refer செய்கிறேன், ஒவ்வொரு வர்ணனைகளையும் வெறித்தனமாக சேகரித்து படித்திருக்கிறேன். மகாபாரதத்தில் எந்த மதமும் இல்லை. கடவுளைப் பற்றி எந்த குறிப்பும் இல்லை, நான் தவறாக இருந்தால், என்னைத் திருத்துங்கள். 

தர்மம் (ஒழுக்கம்) மற்றும் அதர்மம் (ஒழுக்கக்கேடு), ஸ்வதர்மம் (தனக்கான கடமைகள்) மற்றும் பரதர்மம் (மற்றவர்களுக்கான கடமைகள்) பற்றிய பரிந்துரைகள் மட்டுமே உள்ளன. பின்னர் கர்மா (செயல்) என்றால் என்ன? கர்த்தா (செய்பவர்) யார்? சங்கல்பம் (நோக்கங்கள்) என்றால் என்ன? நீங்கள் ஒரு வினையைச் செய்வதால் ஏற்படும் விளைவுகள் என்ன? அவை ஒரு கடமையாக செய்யப்படுவதால் மட்டுமே அதன் விளைவுகளிலிருந்து நாம் விடுவிக்கப்படுகிறோமா? எனது கர்மா (செயல்) என்ன தாக்கத்தை உருவாக்கியது? Catharsis அல்லது தண்டனைக்கு பயப்படுவதால் தர்மத்தைப் (ஒழுக்கமாக இருப்பது) பின்பற்றுகிறோமா? நாம் விரும்புவதைச் செய்யமல் விட்டுவிட பயம் காரணமாய் இருக்கிறதா? எனது செயலால் பெறப்பட்ட காணக்கூடிய பொருள்சார்ந்த அல்லது உணர்ச்சிகள் சார்ந்த நன்மைகளை என்னென்ன? அவை நான் செய்த கடமையின் ஒரு அங்கமா?

--தொடரும்.

====================

19 Aug 2020

PS: This will be a little tough to process. May be I have lost the touch of writing in simple terms as I did during my blogging days. I need to work on this all again. Thank you for trying anyway.

Art of letting go - 2

The basic inquiry is who is letting go? And what one wants to let go of? Is it liberating oneself from what one lets go?

Then, the primary condition of liberation is to be free from all kinds of wants and desires. There should not be any innate force to hold back. Given this as a thumb rule to interpret कर्मण्येवाधिकारस्ते मा फलेषु कदाचन। मा कर्मफलहेतुर्भूर्मा ते संगोsस्त्वकर्मणि।।(BG 2.47) throws a ray of spectrum to a principle that one can only do their duties, the result of your act is beyond your control. Then I understand this principle to be "I, as Karta (the doer), am only responsible for my karma (the act). Here my sankalpa (intention) is to execute the karma with dharma (moral), ngyaya (righteous), bhakti (devotion) and prapanna (dedication)”. By doing this we are relieved the burden of the krutaphala (consequences of the act). But only when your act is moral, righteous, and done with devotion and dedication. Otherwise, you become the parinama (consequence of the change) and are responsible for the anubhava (consequence of the experience of intention). bhAva here is to be comprehended as the prescience or the intention of the act.

Carl Jung’s Psychodynamic theory speaks almost the same tone. Like Freud and Erikson, Jung viewed the mind as comprised of various independent however interacting systems. The three fundamental ones were the ego, the personal unconscious, and the collective unconscious. The first layer called the personal unconscious is basically the same as Freud's version of the unconscious. Jung laid out a significant component of the personal unconscious called complexes. A complex is a collection of thoughts, feelings, attitudes, and memories that focus on a single concept.

Now how do we link these western ideologies and BG? bhAva is the collective unconscious. It is the "objective psyche," refers to the idea that a part of the deepest unconscious mind is genetically inherited and is not shaped by personal experience. This means pApakarma or dushkarma (an act done with immoral intentions) or a moral conflict affects this objective psyche, thereby binding us to the consequences or the anubhava or the personal unconscious. The accumulation of such pApakarma will not liberate you, but sukarma (the duty done with dharma, ngyaya, bhakti and prapanna) will liberate one from all the consequences.

-To be continued

டிஸ்கி: இந்த பத்தி கொஞ்சம் படிக்கக் கடினமாக இருக்கும். எனது பிளாகிங் நாட்களில் நான் எழுதியதைப் போல எளிமையானச் சொற்களில் எழுதும் பழக்கத்தை நான் இழந்துவிட்டேன் போலிருக்கிறது. மீண்டும் எளிமையாய் எழுதிப் பயிற்சி செய்ய வேண்டும். எப்படியும் படித்துப் புரிந்து கொள்ள முயற்சித்ததற்கு நன்றி.

விடுவிக்கும் கலை - 2

இப்போது முதலில் புரிந்து கொள்ளப் போவது அடிப்படைக் கேள்விகளான யார் விடுவிக்கிறார்? எதை விடுவிக்க விரும்புகிறார்? பிறிதொன்று தன்னை விட்டுச் செல்ல அனுமதிப்பதினால் தன்னையே விடுவித்துக் கொள்கிறாரா?

அப்படியென்றால், விடுதலின் முதல் நிபந்தனை எல்லா வகையான விருப்பங்களிலிருந்தும், ஆசைகளிலிருந்தும் விடுபட வேண்டும். பின்வாங்க எவ்விதமான உள்ளார்ந்த சக்தியும் இருக்கக்கூடாது. இதை கட்டைவிரல் விதியாகக் கொண்டு कर्मण्येवाधिकारस्ते मा फलेषु कदाचन। मा कर्मफलहेतुर्भूर्मा ते संगो s स्त्वकर्मणि (பகவத்கீதை 2.47) என்ற ஸ்லோகம் ஒருவர் தங்கள் கடமைகளை மட்டுமே செய்ய முடியும், தங்கள் செயலின் முடிவு தங்கள் கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்டது என்ற ஒரு கோணத்தில் புரிபடுகிறது. இந்த கொள்கையை நான் இவ்வாறாகப் புரிந்துகொள்கிறேன் "நான், கர்த்தாவாக (செய்பவனாக), என் கர்மாவுக்கு (செயலுக்கு) மட்டுமே பொறுப்பு. இங்கே என் கர்மாவை தர்ம (தார்மீக), ந்யாய (நீதியுள்ள), பக்தி (பக்தி) மற்றும் பிரபண்ண (அர்ப்பணிப்பு) ஆகியவற்றோடு செய்வதுதான் சங்கல்பமானது (நோக்கம்). அப்படி கர்மாவைச் செய்வதன் மூலம் க்ருதபலன் (செயலின் விளைவுகள்) சுமைகளில் இருந்து விடுபடுகிறேன். ஆனால் என் செயல் தார்மீகமாகவும், நீதியுடனும், பக்தியுடனும் அர்ப்பணிப்புடனும் செய்யப்படும்போது மட்டுமே பலனிலிருந்து விடுபடுகிறேன். இல்லையெனில், பரிணாம (மாற்றத்தின் விளைவு) மற்றும் அனுபவ (எண்ண அனுபவத்தின் விளைவு) பொறுப்பாகிறேன். இங்கே "bபாவ" என்பது செயலின் எண்ணம் அல்லது உள்நோக்கமாக புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டும்.

கார்ல் யங்கின் (Carl Jung) சைக்கோடைனமிக் கோட்பாடும் இப்படியே கிட்டத்தட்ட ஒரே தொனியில் பேசுகிறது. ஃப்ராய்ட் (Freud) மற்றும் எரிக்சன் (Erikson) போலவே, யங் (Jung) மனதை பல்வேறு சுயாதீனமானதென்றும், ஆனால் ஊடாடும் அமைப்புகளைக் கொண்டதாகக் கருதினார். நிதரிசனம் (ego), உணர்வு மாயைகள் (unconscious) மற்றும் உள்ளுணர்வு மாயைகள் (collective unconscious) ஆகிய மூன்றும் அடிப்படையானவை. உணர்வு மாய நிலை என்று அழைக்கப்படும் முதல் அடுக்கு, அடிப்படையில் ஃப்ராய்டின் பதிப்பைப் போன்றது. காம்ப்ளக்ஸ் எனப்படும் உணர்வு மாயத்தின் ஒரு முக்கிய அங்கத்தை யங் அமைத்தார். அடுக்கு மனப்பாங்கு (complexes) என்பது எண்ணங்கள், உணர்வுகள், அணுகுமுறைகள் மற்றும் நினைவுகளின் தொகுப்பாகும்.

இப்போது இந்த மேற்கத்திய சித்தாந்தங்களையும் பகவத்கீதையையும் எவ்வாறு இணைப்பது? bபாவ என்பது உணர்வு மயக்கமாகும். இது "புறநிலை ஆன்மா" என்ற ஆழ்ந்த மாய மனதின் ஒரு பகுதி ஆகும், மரபணு ரீதியாக மரபுரிமை பெற்றது. மேலும் தனிப்பட்ட அனுபவத்தால் வடிவமைக்கப்படவில்லை என்ற கருத்தை வலியுறுத்துகிறது. இதன் பொருள் பாபகர்மா அல்லது துஷ்கர்மா (ஒழுக்கக்கேடான நோக்கங்களுடன் செய்யப்பட்ட ஒரு செயல்) அல்லது ஒரு தார்மீக முரண்பாடுகள், இந்த புறநிலை ஆன்மாவை பாதிக்கிறது, இதன் மூலம் விளைவுகள் அல்லது அனுபவ அல்லது உணர்வு மாயத்தில் நம்மை பிணைக்கிறது. அத்தகைய பாபகர்மங்களின் திரள் நம்மை எதிலிருந்தும் விடுவிக்காது, ஆனால் சுகர்மா (தர்ம, ந்யாய, பக்தி மற்றும் பிரபண்ண-வுடன் செய்யப்படும் கடமை) ஒருவரை எல்லா விளைவுகளிலிருந்தும் விடுவிக்கும்.

-தொடரும்

https://facebook.com/story.php?story_fbid=pfbid028rjdiXY8GKgnARkExGAfM8w7HBhMKjWvknxk5LHL8oNy9MNCtDFxF5jVbm8ye7HNl&id=1393410315&mibextid=Nif5oz

https://facebook.com/story.php?story_fbid=pfbid026gi1PtDJmQxh7AB525xXEp8KFNL8nVMgwNqTx1VUj5L5FGiGBhhNqKWGwRspo3RFl&id=1393410315&mibextid=Nif5oz

துரோபதையம்மன் விருத்தம்

தணிகாசலர் பஞ்சரத்தினம்

திருநீற்றுப் பதிகம்

வேமனானந்த சுவாமி பதிகம்

அருணாசலீசர் பதிகம்

இறுதிச்சேர்க்கை

நீலம்

பூட்டு

எம்எம்ஆர் தடுப்பூசி ஆட்டிஸம் ஏற்படுத்துகிறது என்பதை சத்தமில்லாமல் நீதிமன்றங்கள் உறுதிப்படுத்தியுள்ளன

லதா

தேசாந்திரிகள்

இன்றைய மனம்

ஸ்ரீ ராமரக்ஷா ஸ்தோத்ரம் தமிழாக்கம்

ராமரக்ஷா ஸ்தோத்திர விளக்கம் 1

தொடர்பேயில்லாதவை

போஸ்டிட் வரிகள்

புத்தக விமர்சனம் - மைனஸ் ஒன் (கவிதைகள்)

வாக்குமூலம்

நதிக் குறிப்புக்கள்

ஸ்ரீராம ரக்ஷா ஸ்தோத்ரம்

சிவ தாண்டவ ஸ்தோத்ரம்